Obraz, wykonany w technice olejnej, wykorzystuje swobodny, dynamiczny gest malarski, który wyraźnie odchodzi od iluzjonistycznego mimetyzmu na rzecz emocjonalnej i świetlistej impresji. Artystka operuje bogatą paletą barwną, gdzie kontrast ciepło-zimny – złote i żółte tony piasku oraz cieliste partie figury przeciwstawione chłodnym błękitom i fioletom wody i cienia – staje się głównym motorem kompozycji. Nakładanie farby jest miejscami impastowe, co dodaje scenie wibracji i sensorycznej  cielesności.

Centralna postać kobiety nie jest portretem konkretnej postaci. Ułożenie ciała jest  zrelaksowane Kobieta na plaży, staje się tu nieobecna tożsamościowo. Jest obiektem do oglądania,.Scena nie jest tylko plażą, ale scenografią luksusu. Żółcie są przesadne, woda jest jaskrawo lazurowa, co nadaje całości charakter malarskiej fantazji, a nie realistycznego pejzażu.​Mewa  stnowi  kontrapunkt dla figury ludzkiej – jest to dzika natura wprowadzona do tej zorganizowanej sceny. Jej obecność może być odczytywana jako komentarz do obrazu. Relacja między dłonią kobiety a mewą to jakby zderzenie dwóch porządków, dwoch rzeczywistości.