Główny trzon tej serii to wizerunki kobiet utrzymane w konwencji portretu, aktu, sceny figuralnej. Artystka nie maluje z natury. 

To opowieści o  wnętrzu, wyrażają potrzebę wyzwalania i określania emocji, nastrojów, dają możliwość wglądu w nie.  Trudne do okreslenia  stany uczuciowe jak samotność, tęsknota, wyobcowanie, smutek, potrzeba miłości i akceptacji..., zdziwienie, za-chwycenie, czułość..., niepokój, obawa, bunt... wszystkie te doznania konkretyzują się dzięki dopuszczeniu do wypowiedzi artystycznej podświadomości, która podczas procesu malowania powoduje odchodzenie od form realistycznych w celu przekazania malarskich refleksji o rodzajach i intensywności kobiecych przeżyć. Podobnie w muzyce i w tańcu, są one trudno uchwytne, stąd w portretach lub innych obrazach pojawiają motywy tańca czy też rytmy w ruchu postaci w przestrzeni.