Zderzamy się tu z dynamiczną sceną: dziewczynka w jasnej sukience biegnie,w strone światła,  jej włosy i tkanina płyną  niosąc ze sobą aurę dzieciństwa i wolności. U jej boku pojawia się pies — z piłką w pysku, z ciałem napiętym w geście skoku, zanurzonym po części w realności, po części jakby w marzeniu

To nie jest wyłącznie portret chwili; to dialog ciała z nieustannie zmieniającym się światem, którego symbolem stają się wirujące wokół piłki — zawieszone w powietrzu, pozornie nieważkie, jak wspomnienia dzieciństwa, które tkwią w naszej pamięci i domagają się powrotu.Nieoczywista paleta barw, oscylująca między ciepłem a chłodem, rozmywająca granice tła i sylwetek, buduje aurę niepewności z pytaniem o "status realności i jej granic”. Obecność psa rozszerza narrację. To nie tylko zwierzę w radosnej pogoni za zabawką, lecz archetyp towarzysza-cienia, symbolem nadziei, ruchu, a może nawet dziecięcego marzenia o przekraczaniu własnych granic.

Realistyczne mocne lsniace jest w tym obrazie jedynie oko psa.

Są tu dynamika, radość i nostalgia, a także zawieszenie w nierealnym świecie, tak charakterystycznym dla dziecięcych wspomnień i ich transformacji w dorosłej pamięci.