Tytuł obrazu – „Pierścionek zaręczynowy” – od razu przenosi deklarację miłosną z intymnej relacji dwojga ludzi na o wiele szersze, asymetryczne zobowiązanie wobec świata przyrody. Szara, lekko odrealniona sceneria działa jak tło dla obietnicy, która ma być „trwała, ale krucha”: palce układają się w gest gotowy do nałożenia pierścionka, tymczasem zamiast jubilerskiego detalu pojawia się motyl, żywy i nie do zatrzymania. Koty u dołu obrazu pełnią funkcję milczących świadków tej ceremonii, w której człowiek deklaruje wierność istotom od siebie słabszym, a zarazem bardziej narażonym na zniknięcie.W tym obrazie zaręczyny nie mają swojego happy endu w postaci mieszczańskiej stabilizacji, lecz pozostają procesem, próbą utrzymania kontaktu z tym, co nieustannie się wymyka. Monumentalna dłoń i przeskalowane skrzydła motyla sugerują, że relacja człowiek–natura jest z natury nierówna: gest troski bardzo łatwo może zamienić się w zawłaszczenie, a deklarowana „trwałość” – w czysto retoryczną figurę. „Pierścionek zaręczynowy” to nie manifest ekologiczny. Dostajemy wizualny kontrakt, którego warunki pozostają otwarte i wymagają od widza osobistej decyzji, po której stronie chce się lokować własną lojalność.